Powierzchnia użytkowa podana w projekcie, dokumentacji powykonawczej lub umowie może być różna. Często przyczyną nie jest błąd geodety lub innej osoby wykonującej pomiar. Na przestrzeni lat zmieniały się sposoby mierzenia przestrzeni w lokalu, co obecnie powoduje nieścisłości, szczególnie w starszych budynkach. Jakie normy pomiaru powierzchni użytkowej rozróżniamy?
Jak mierzono powierzchnię użytkową według PN-70/B-02365?
Norma PN-70/B-02365 została wprowadzona w 1970 roku i przez wiele lat służyła do określania zasad pomiaru budynków. Została wycofana w grudniu 1999 roku. Dziś jednak wciąż spotka się ją w dokumentacji starszych budynków. Warto wspomnieć, że w naszym kraju polskie normy stosuje się w sposób dobrowolny. W takim przypadku nawet nieaktualne zasady wciąż mogą być wykorzystane jako podstawa. Według PN-70/B-02365 pomiar powierzchni użytkowej ustalano na wysokości 1 m nad podłogą, przed wykonaniem tynków i okładzin ściennych. Określała też ona sposób uwzględniania wnęk i występów. Zagłębienie większe niż 0,1 m² doliczano do powierzchni pomieszczenia, natomiast pilastry i inne występy przekraczające 0,1 m² od niej odejmowano. Nie wliczano również powierzchni przejść w ścianach oraz otworów drzwiowych i okiennych. Te wszystkie szczegóły trzeba mieć na uwadze, jeśli przeglądasz dokumentację pomieszczeń wybudowanych w tamtym okresie.
Pomiar powierzchni użytkowej według PN-ISO 9836:1997
Wprowadzona w 1997 roku PN-ISO 9836:1997 zastąpiła opisywaną poprzednio normę i zmieniła podstawę pomiaru. Pomiary geodezyjne wykonywano na poziomie podłogi oraz w stanie całkowicie wykończonym. Na wynik wpływała zatem grubość tynków, okładzin i innych warstw znajdujących się na ścianach. To doskonale wyjaśnia, dlaczego obecnie powstają rozbieżności w tym zakresie. Nowa norma inaczej określała także zasady uwzględniania wnęk. Według PN-ISO 9836:1997 nie doliczano ich do powierzchni pomieszczenia niezależnie od tego, czy przekraczały 0,1 m². Nadal odejmowano natomiast pilastry i inne występy ścienne większe niż 0,1 m². Chcąc więc porównać stary i nowy metraż, trzeba sprawdzić wiele szczegółów, które mogą całkowicie zmienić wynik. Ta norma również została wycofana, w 2015 roku zastąpiła ją PN-ISO 9836:2015-12. Nadal można jednak spotkać się z pomiarami powierzchni użytkowej obliczonymi według jej zasad, szczególnie w wielu domach jednorodzinnych powstałych w tym okresie.
Co zmieniła norma PN-ISO 9836:2015-12 w pomiarze powierzchni użytkowej?
PN-ISO 9836:2015-12 nie była tak rewolucyjna, jak jej poprzedniczka z 1997 roku. Jedną z istotnych zmian było doprecyzowanie sposobu traktowania ścian działowych. Dawniej zapis ten zostawiał szerokie pole do interpretacji. Nowy przepis wyjaśnia, że chodzi o lekkie przegrody przeznaczone do demontażu. Nie zmieniło to jednak wiele w kontekście pomiarów powierzchni użytkowej. Wersja z 2015 roku zachowała wcześniejszą zasadę wykonywania pomiaru po wykończeniu pomieszczeń. PN-ISO 9836:2015-12 została wycofana w 2022 roku i zastąpiona przez PN-ISO 9836:2022-07.
Obecna norma pomiaru powierzchni użytkowej – PN-ISO 9836:2022-07
PN-ISO 9836:2022-07 jest obecnie aktualnym polskim wydaniem normy dotyczącej obliczania powierzchni oraz kubatur budynków. Ponownie nie wprowadziła dużych zmian w sposobie pomiaru powierzchni użytkowej. Zastąpiła wydanie z 2015 roku przede wszystkim ze względu na aktualizację normy międzynarodowej, na której opiera się polski dokument. Zachowano m.in. wcześniejsze zasady dotyczące stałych przegród oraz elementów przeznaczonych do demontażu.
Znajomość dawnych norm jest niezwykle ważna, ponieważ można się z nimi spotkać w wielu sytuacjach. Największa zmiana została wprowadzona w 1997 roku, a późniejsze wydania przede wszystkim doprecyzowywały wcześniejsze zasady. Przed porównaniem metrażu trzeba ustalić, według jakiej normy wykonano pomiar. Jeśli potrzebujesz dokładnego pomiaru powierzchni użytkowej, skontaktuj się z nami.
